Vivianne Schuijren

Vivianne werd bijna letterlijk geboren in het atelier van haar vader de beeldhouwer Peter Schuijren. Dat was dan ook dé plek waar Vivianne te vinden vanaf die tijd, eerst in kinderwagen de geuren van het atelier opsnuivend. Haar eerste bronzen beeldje vervaardigde zij aan haar vaders zijde op de leeftijd van 2,5 jaar. En al is haar uitdrukking kinderlijk en abstract toch is al duidelijk te zien dat het een vinkingsschip is. De kleuterschool was niet aan haar besteed, papier knippen en plakken kon niet opwegen tegen het paradijs aan mogelijkheden van het atelier, daar maakte zij in die tijd haar eerste droge naald ets, beeldjes van brons en vingerverf schilderijen. Haar vaders handen leidden haar kleine kinderknuistjes bij het hanteren van de beitel. Gedurende haar kindertijd heeft zij verschillende bronzen en stenen beelden gemaakt. Op haar elfde leerde zij mallen maken en op haar viertiende werd ze opgeleid tot bronsgieter in de gieterij van haar vader, die dit ambacht aan haar doorgaf. Maar bovenal leerde haar vader haar dat beeldhouwen vooral kijken is. Op haar zeventiende gaf ze samen met haar vader les in diens atelier en startte zij haar opleiding aan de kunstacademie in Maastricht.

Tegenwoordig is het menselijk lichaam in haar werk een aanleiding om tot een totaal vorm te komen die in wezen abstract is. Zij werkt in materialen waar zij voeling mee heeft: beton, polyester, hout, keramiek, brons, hardsteen en marmer. "Klei en marmer zijn bovenal mijn grootste liefdes," geeft zij hartstochtelijk te kennen. "Klei bezit de snelheid van de schets en is een gewillige partner, marmer is heel mysterieus, zij heeft kracht en tegelijk een bijna maagdelijke sereniteit van de zuiverste soort, die mij telkens weer betovert en verleidt."

Voor haar is beeldhouwen op de eerste plaats werken in de ruimte waarin vorm 'weer' centraal mag staan. Om die vorm maximaal tot uitdrukking te brengen besteedt zij veel aandacht aan restruimte. De werken zijn als het ware opgebouwd rondom de restruimte. Bij haar bronzen beelden doet zij dit op geheel andere wijze dan in de marmeren beelden, toch is haar hand duidelijk in de verschillende materialen aanwezig. Aan alle zijden kan je de liefde voelen waarmee de maakster het marmer heeft behandeld, door de glans van de gepolijste oppervlakten, de rondingen en holten die moeiteloos in elkaar overvloeien, die een compact doch open beeld scheppen. Vivianne's werk moet je in het écht zien, want een foto toont ons slechts één zijde, haar werken zijn echter aan elke zijde een totaal nieuwe wereld aan complexe vormstromen.

De mens in relatie met zichzelf of  met de ander is een thema dat als een rode draad door haar werken loopt. Figuratief is nog steeds kenmerkend in haar werk, maar van realisme kan geen sprake meer zijn. Haar lichamen hebben uit verband getrokken ledematen en vloeien als een landschap in elkaar over, die de expressie versterken en tot de verbeelding spreken. Dat geldt ook voor de vrouwenfiguur in marmer die in haar geslotenheid het marmer zo laat als het is en toch een sculptuur van intimiteit onthult. Ook in haar kermamische werkstukken speelt zij met dezelfde elementen en hierin voel je heel duidelijk haar opvatting, dat het menselijke lichaam uit ledematen bestaat die als een tak uit een boom groeien.

"Voor mij is het een uitdaging om op de grenzen van het figuratieve tot een abstractie te komen. Het menselijk lichaam als een opeenstapeling van organische vormen. Om in het reeds gekende, zoals het menselijke lichaam een vernieuwd element te leggen waardoor er een derde werkelijkheid ontstaat en dat is de sfeer die het geheel uittilt boven haar bestaande vorm."